Αποστολική Πίστη
Οι Αποστολικοί, Μεταποστολικοί και Εκκλησιαστικοί Πατέρες στα συγγράμματα τους, ενσωμάτωσαν την πλέον αυθεντική ερμηνεία της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης .
"ουχί από τους εαυτούς τους θαρρήσαντες, αλλά απ'τον Θεόν φωτισθέντες"

Καλως ήλθατε στο Πατερικό Εγκόλπιο

Αγαπητοί επισκέπτες,

 

αυτή είναι μια διακονία που απευθύνεται σε ανθρώπους οι οποίοι ενδιαφέρονται να μάθουν ποια ήταν η Διδασκαλία, η Πρακτική και η Νοοτροπία της Αρχαίας Εκκλησίας.

Η Εκκλησία αυτή, είναι η μάνα όλων μας, η μάνα που γέννησε τον Χριστιανισμό, η μάνα που μας παρέδωσε την Καινή Διαθήκη, η αιματοπότιστος φυτεία, το Κίνημα που μεταμόρφωσε ανθρώπους και συγκρούσθηκε με το σύστημα.

Η μαρτυρία της αρχαίας Εκκλησίας διασώθηκε στα γραπτά των Αποστολικών (80-140 μ.Χ.), Μεταποστολικών (140-260 μ.Χ.) και Εκκλησιαστικών Πατέρων (310-451 μ.Χ.) καθώς και σε ορισμένους Εκκλησιαστικούς συγγραφείς.

Η αδιαίρετη οικουμενική Εκκλησία διασπάσθηκε το 451 στη σύνοδο της Χαλκηδόνας και έκτοτε δυστυχώς τεμαχίζεται συνεχώς.

Ο Βασίλειος Καισαρείας (330-379 μ.Χ.) πριν την τελευταία σύνοδο της αδιαίρετης Εκκλησίας το 451 μ.Χ. ήδη έβαλε το Πατερικό όριο: «Εμείς...ούτε παραδεχόμαστε (κάποια) νεώτερη πίστη που γράφεται από άλλους για μας, ούτε οι ίδιοι τολμούμε να παρουσιάσουμε τα γεννήματα της δικής μας σκέψης,για να μην κάνουμε ανθρώπινα τα διδάγματα της ευσεβείας, αλλά εκείνα ακριβώς που έχουμε διδαχθεί από τους αγίους Πατέρες, αυτά σε αυτούς που μας ρωτούν διακηρύττουμε ...» Επιστολή 140, 2(1-6)

«Ήδη η θεολογία μας κατευθύνει την πορεία της προς τις πηγές της αρχαίας αδιαίρετης Εκκλησίας. Σε αυτό έχει συντελέσει τόσο η βαθμιαία εγκατάλειψη της ομολογιακής νοοτροπίας περασμένων γενεών, όσο και το γεγονός ότι αναγνωρίζεται η ανάγκη να μην αποτελεί η θεολογία μας απλώς έκφραση μιας ομολογίας, αλλά να φανερώνει τη μία αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία. Αυτή η Εκκλησία, παρά τις έριδες και τις διαμάχες που τη συντάραζαν πολλές φορές, γνώριζε πάντοτε καλά, τι σημαίνει καθολική συνείδηση της Εκκλησίας. Η μελέτη των πηγών της αδιαίρετης Εκκλησίας  … ίσως … εφοδιάσει τον διηρημένο χριστιανικό μας κόσμο, με το υπερομολογιακό εκείνο νήμα, που θα τον βοηθήσει να ξαναβρεί και να πραγματοποιήσει την ενότητά του … »     καθ. Ι.Κ. Ζηζιούλας, «Η ενότητα της Εκκλησίας ‘εν τη Θεία ευχαριστία και τω επισκόπω’ κατά τους 3 πρώτους αιώνες»

Ως εκ τούτου η παρούσα διακονία δεν έχει σχέση με διάφορες Ορθόδοξες σέχτες του διαδικτύου που στηρίζουνε Μεσαιωνικές θέσεις και παρουσιάζουν νόθα έργα ως πατερικά κείμενα, ούτε συνδέεται με την κρατικοδίαιτη ιεραρχία ή διάφορες Προτεσταντικές παραφυάδες.  Η προσευχή μας είναι για την ανάνηψη τους και την ενότητά κάτω από την Διδασκαλία, Πρακτική και Νοοτροπία της αρχαίας αδιαίρετης Καθολικής (οικουμενικής) Εκκλησίας. Οι αποστάτες και οι αιρετικοί είναι δυνατόν «…να καταφεύγουν στις Γραφές, όμως αν διδάσκουν από τις Γραφές κάτι που διαφέρει από την αποστολική παράδοση, όπως την έχει διαφυλάξει η Εκκλησία, η διδασκαλία τους είναι πλανεμένη» Ειρηναίος Λυών (130-202 μ.Χ.), Κατά Αιρέσων 10:15 

Ζητούμε από τώρα την υπομονή σας καθώς το υλικό είναι τεράστιο και θα φορτώνεται σιγά-σιγά. Για ειδικά θέματα μπορεί κάποιος όμως να μας γράψει στις «ερωτήσεις».

                                                                     

 Ζητούμε τις προσευχές σας.

 

 

 

"Οι πατέρες των τριών πρώτων του Χριστιανισμού αιώνων είναι και παραμένουν και θα παραμένουν εις το διηνεκές, οι πρώτοι και κύριοι ερμηνευτές της σκέψεως και των αισθημάτων της αρχαίας Εκκλησίας..."

Κ. Γ. Μπόνης,
καθηγητής Πατρολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

"Τι άλλο έκαναν οι Πατέρες από το να ψάχνουν και να παρουσιάζουν ξεκάθαρα και ανοικτά την μαρτυρία των Γραφών;"

Μ. Λούθηρος (1483-1546),
‘Κατά Λατόμους’ (1521)

"Από παιδί έμαθα να αγαπώ και να σέβομαι τις Γραφές, τα ‘λόγια του Θεού’, και μετά από αυτές να εκτιμώ τους αρχαίους Πατέρες, τους συγγραφείς των τριών πρώτων αιώνων…"

I. Γουέσλεη (1703-1791),
Works XIII:272